The pleasures of cataloguing in the list songs of Cole Porter and Stephen Sondheim

The obituaries for Stephen Sondheim (1930-2021) amounted to a late tribute to the Broadway integrated musical, a theater genre and cultural industry that lasted for thirty years, from Oklahoma! (1943) to Company (1970) and Follies (1971). 

There are many elements of this genre that Sondheim brought to self-consuming exhaustion, from plot to orchestration, but none more than the list song.  Going through the songs mentioned in the obituaries, I was struck by the frequency of lyrics that catalogue things, people, feelings, and qualities additively desired and compared.  The speakers in the songs do not converse, they hurl lists at each other and the audience.

Sondheim determined early on that he would specialize in one particular music number, the list song, and that therefore he would compete with its master, Cole Porter (1891-1964).  Thus, he turned its inherently agonistic form into a competitive sport.  This became the hallmark of his career.

Cole Porter’s list songs (“You’re the top,” “Anything goes,” “Friendship,” “All of you,” “I get a kick out of you,” “Let’s do it,” “Brush up your Shakespeare”) are driven by a tension whereby meter and rhyme deliver and at the same time delay, complete and leave open, repeat and differ, satisfy and increase yearning.  Sondheim competed with Porter through one main compositional modality, acceleration.  In his songs (“I’m still here,” “Being alive,” “The ladies who lunch,” “Another hundred people,” “Getting married today,” “Liaisons,” “Comedy tonight”) everything became faster because less satisfying:  Wit became patter, irony sarcasm, delay futility, neoclassical emotions baroque sentiments, syncopation ostinato.  Their distraught singers obsess with cataloguing frustrations which gradually become more furious than funny as the lyricist/composer accelerates in tempo and melodrama.

As David Savran observes in a splendid Deleuzian listening to the two composers, Sondheim’s list songs “may be desiring-machines, but they produce something very different from the swarming abundance of Porter’s.  If Porter’s represent joyous acts of accumulation, Sondheim’s are acts of disbursement, of nervous expenditure as desiring-machines sputter and malfunction, and the very desires they produce are impulsively dissipated” (“’You’ve got that thing’:  Cole Porter, Stephen Sondheim, and the Erotics of the List Song,” Theatre Journal 64:4, 2012, p. 540-1).  Porter operates out of abundance and through accumulation:  Can he top this sizzling couplet, we keep wondering.  To our exhilaration, most of the time he does.  Sondheim operates through expenditure on the basis of the “sorites paradox,” asking:  If removing a single grain from a heap of sand does not cause the heap to become a non-heap, how many grains may be removed individually for the heap to still be a heap (“With so little to be sure of”)?

In their different ways, the stylistics of the list song in both artists remains a fascinating lesson in composition as well as listening (and spending).

20 December 2021

Posted in Popular Music | Tagged , | Leave a comment

“Aκούγοντας τα μελαγχολικά εμβατήρια του Γκούσταβ Μάλερ”

“Καθώς εισερχόμαστε στο διαταραγμένο κόσμο της Μαλερικής συμφωνίας, κάποια στιγμή ξεπροβάλλει πάνω σε ένα άλογο το φάσμα ενός κουρασμένου επαναστάτη που πορεύεται προς το μάταιο συμβιβασμό με μια αμφίβολη εξουσία.  Σύντομα θα χαθεί στη Αυστριακή ομίχλη, απ’ όπου ήρθε, αλλά ο καλπασμός της μουσικής που αφήνει πίσω του θα συνεχίσει να αντηχεί και να μας στοιχειώνει.”

6:20 Der Tamboursg’sell

Το πένθιμο εμβατήριο στην κλασική μουσική πριν τον Μάλερ:

Mozart:           Maurerische Trauermusik, K. 477 (1785)

Beethoven:     Σονάτα για πιάνο αρ. 12, οp. 26 (1800-1), 3ο μέρος, “Marcia funebre sulla morte d’un eroe”

Schubert:        “Grand marche funèbre” για πιάνο 4 χέρια (1825)

Berlioz:           Symphonie fantastique: Épisode de la vie d’un artiste (1830), 4ο μέρος, “Marche au supplice”

Chopin:           “Μarche funèbre” (1837) για πιάνο

Liszt:               “Funérailles” (1849) για πιάνο

Brahms:          Ein deutsches Requiem (1865-68), 2ο μέρος, “Denn alles Fleisch, es ist wie Gras”

Wagner:          Götterdämmerung (1874), “Siegfrieds Trauermarsch”

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Στον αστερισμό της αριστερής μελαγχολίας: 5. “Γιατί η ποιητική περφόρμανς δεν παράγει κριτικά κείμενα;”

“Από τη δεκαετία του 2000 πολλοί καινούργιοι Έλληνες ποιητές ερμηνεύουν το έργο τους με τρόπο θεατρικό.  Η μεταμοντέρνα ερμηνεία τους ελκύει την προσοχή στην ίδια τη θεατρικότητα και λειτουργεί ως περφόρμανς. Με τα χρόνια αυτή η συναρπαστική τάση έχει εξαπλωθεί και αναπτυχθεί. Υπάρχει όμως ένα μείζον έλλειμμα:  δεν παράγει κριτικά κείμενα.  Εκδηλώσεις γίνονται, βίντεο αναρτώνται, τεχνικές δοκιμάζονται, αλλά δε γράφονται ούτε περιγραφές ούτε κριτικές ούτε αναλύσεις.” Εδώ θέτω το ερώτημα.

1 Ιανουαρίου 2022

Posted in Greek Poetry | Leave a comment

“Ελληνική ποίηση και μελαγχολική πολιτική τον 21ο αιώνα”

Σκέψεις για μια ποιητική που θα μπορούσε να ενισχύσει τις αριστερές τάσεις της νέας ελληνικής ποίησης, φέρνοντάς την σε ακόμα μεγαλύτερο διάλογο με την αναρχο-αυτονομιστική σκέψη και τέχνη.  Θα μπορούσε επίσης να ενισχύσει τις κινητήριες Νότιες τάσεις της που δεν έχουν συζητηθεί ακόμη, όπως οι πολλαπλές νεωτερικότητες, οι τοπικές τεχνολογίες της αυτονομίας, η ταυτότητα ως περφόρμανς, η υβριδικότητα των αντιθέσεων, η επαρχιοποίηση της Δύσης, η ρύπανση της λεύκανσης και κυρίως η αντίσταση στην εθνοκανονιστικότητα, την οριενταλιστική πειθαρχία, και την αποικιοποίηση μέσω της «Ελλάδος».

Το δοκίμιο αυτό δημοσιεύεται στο τμήμα “Et cetera” του τεύχους Ποιητική 28 (Φθινόπωρο-Χειμώνας 2021). Ευχαριστώ τον φίλο Χάρη Βλαβιανό που μου το ζήτησε.

Posted in Greek Poetry, Left, Melancholy | Tagged | Leave a comment

Στον αστερισμό της αριστερής μελαγχολίας: 4. “Η αυταπάτη του αυτόνομου ποιητικού έργου” 

“Φυσικά η άποψη πως το έργο είναι αυτόνομο είναι απληροφόρητη κι ανιστόρητη, αν όχι υποκριτική. Όλοι γνωρίζουμε πως, για να φτάσει στον αναγνώστη, κάθε λογοτέχνημα έχει διαμεσολαβηθεί, αντικειμενοποιηθεί, εμπορευματοποιηθεί, διαφημιστεί κλπ. Η ιδέα της άμεσης επικοινωνίας μεταξύ τέχνης και κοινού είναι μια τεράστια αυταπάτη που κολακεύει και τις δύο πλευρές. Όπως κάθε τέχνη, η λογοτεχνία πουλιέται, αγοράζεται και ξαναπουλιέται. Το έργο καθεαυτό δεν είναι παρά ένα τέχνασμα της αγοράς (η οποία συμπεριλαμβάνει τους συγγραφείς) για να αποκρύψει την οικονομική της διάσταση και να πουλήσει μια αισθητική καθαρότητα υποτίθεται ανώτερη από κάθε συμφέρον.”

1 December 2021

Posted in Culture, Greek Poetry, Literature, Philosophy | Tagged | Leave a comment

“Hellenism, Philhellenism and classical reception: commemorating the 1821 Revolution”

“The bicentenary celebrations of 2021 have highlighted the complex, competing claims for the authority to give the dominant account of the founding of modern Greece. Reviewing the scholarship on both Western and Greek Hellenism over the past four decades, Jennifer Wallace (English, Cambridge) and I consider the relationship between classical reception, revolution and the act of commemoration and reveal the hybridity of Hellas in 1821 and 2021.”

Posted in Greek, Greek Literature, Greeks, Hellenism, Revolt, Revolution, The "Greeks" | Tagged | Leave a comment

Για μια εναλλακτική προσέγγιση της Επανάστασης του 1821

“Η ελλαδική ιστορική μελέτη της Επανάστασης εξακολουθεί να έχει ως κέντρο αναφοράς την παρωχημένη αντίληψη ενός φιλελεύθερου Διαφωτισμού και εκσυγχρονισμού, όπου η ελευθερία και η ανεξαρτησία θεωρούνται αυτονόητες έννοιες. Όμως η παγκόσμια προβληματική για την επανάσταση έχει διευρυνθεί και περιλαμβάνει ζητήματα όπως η κυριαρχία, η αυτοκρατορία, η αποικιοποίηση, η ανεξαρτησία, η βία, η τρομοκρατία και η επιτελεστικότητα.” Ο Γιάννης Χαμηλάκης κι εγώ προτείνουμε ορισμένα θεμελιακα ερωτήματα που προκύπτουν από την καινούργια προβληματική.

Posted in Greeks, Hellenism, Revolt, Revolution, The "Greeks" | Leave a comment

“Hellas in the Postwar International Order:  French Selling Hellenism to the Greeks”

From Malraux to Macron and from Marathon to the Maghreb, French colonial uses of white Hellas bathed in pure sound and light (a six-page paper).

P.S. Update on the French uses of Hellas. In mid-November 2021, the French education ministry hosted a conference entitled “Europe and Ancient Languages: First European Conference on the Languages and Cultures of Antiquity” to oppose “the wokeism trend that comes from the United States.” The French minister argued that Latin and ancient Greek are a common bond for European nations, and that this common linguistic fund would help spread common European values. The education ministers of France, Italy, Greece and Cyprus agreed that Latin and Ancient Greek are the living heritage, the common cornerstone, of European and Mediterranean culture and the vital force underlying our contemporary languages.

Posted in Greeks, Hellenism, The "Greeks" | Leave a comment

“A Conversation on the Bicentennial Celebrations of the Greek Revolution of 1821”

Yannis Hamilakis (Brown) and Vassilis Lambropoulos, with Artemis Leontis and Will Stroebel (Michigan), reflect on the study and commemoration of 1821 during the bicentennial, and consider alternative methods and approaches (one-hour video).

Posted in Greeks, Hellenism, Revolution, The "Greeks" | Leave a comment

Στον αστερισμό της αριστερής μελαγχολίας:  3. Η ποιητική αντίσταση στην ένταξη”

“Η αμυντική στάση Ελλήνων ποιητών, όπως εκείνη κατά την προηγούμενη δεκαετία, είναι μια συνηθισμένη τριτοκοσμική αντίδραση του καλλιτέχνη που φοβάται τη σύγκριση τόσο ώστε να προτιμά την απομόνωση, θεωρώντας κάθε συνδιαλλαγή με τους Δυτικούς κανόνες προδοσία της εντόπιας αυθεντικότητας.”

1 Νοεμβρίου 2021

Posted in Greek Poetry | Tagged , | Leave a comment