Wandering a Friendship’s Paths and Promises

“Through our friendships we learn to relate to one another as free and equal agents and, crucially, to carry what we have learnt from those friendships – by way of the exercise of freedom and the recognition of equal worth – back into the world. The promise that friendship provides is not the promise of an escape from the world, but the promise of a gathering of the resources necessary to enter the world as free and equal agents” (Jon Nixon: Hannah Arendt and the Politics of Friendship, 2015, 49-50). Gathering the resources of mutual promising, Pantelis Polychronidis and I wander the Delphic daylight in worldly attunement with the public realm.

712_1412

From the very start, our friendship has been characterized by its Aristotelian commitments. It is not confessional or autobiographical but public and world making. Its diverse manifestations express our desire to appear before and with other people and create together. That is why everybody around us knows about it, and everybody knows Pantelis as, among many other things, my “other self.” Our public synergy constitutes a unique encounter where we make each other present.

Michel Fais, a consummate figure of Greek letters, asked me to write for the column “Why I Write,” which he edits in the literary supplement that appears every Saturday in the Athenian daily Efimerida ton syntakton. My piece has been published here:  http://www.efsyn.gr/arthro/dyo-synodoiporoi-stis-alees-tis-filias  The original, slightly longer version, also entitled “Wanderers in Friendship’s [Park] Alleys,” follows.

Βασίλης Λαμπρόπουλος:*  Συνοδοιπόροι στις αλέες της φιλίας

Εδώ και μερικά χρόνια αντλώ συναρπαστική έμπνευση από την απαράμιλλη φιλία που έχουμε αναπτύξει με τον «έτερο εαυτό» μου, τον πιανίστα, καθηγητή και στοχαστή Δρ. Παντελή Πολυχρονίδη. Την διαλεκτική αυτής της συντροφικότητας αποτυπώνω κάθε εβδομάδα στο προσωπικό μου ιστολόγιο/μπλογκ Piano Poetry Pantelis Politics: music, literature, friends, resistance. Δεν απευθύνομαι σε εκείνον ούτε μιλώ γι εκείνον αλλά γράφω μαζί του, όπως ακριβώς οι δυό μας συνδιαλεγόμαστε στην πρόβα ή στην παρέα. Γράφω χάρις στο γεγονός ότι ο Παντελής κι εγώ συνομιλούμε διαρκώς για πιάνο και ποίηση, αμφισβητήσεις κι αντιστάσεις, κοπέλλες και σελήνες, μελαγχολίες κι αρμονίες.

Οι περισσότερες φιλίες είναι ιδιωτικές και ενδοστρεφείς ενώ η δική μας είναι δημόσια και εξωστρεφής: λειτουργεί στη συναυλία, στη γκαλερί, στο ωδείο, στο πανεπιστήμιο, στο έντυπο, στο διαδίκτυο, σε πολλές γλώσσες και χώρες, και γι αυτό τη γνωρίζουν όλοι. Επιπλέον μας παροτρύνει σε κάθε μορφής συνεργασία – ρεσιτάλ, δημοσιεύματα, μαθήματα, διαλέξεις, εγχειρήματα. Η μουσική ειδικότητα του Παντελή είναι το συνεργατικό (collaborative) πιάνο. Η συνεργασία λοιπόν συνιστά μια κυρίαρχη τονικότητα της δουλειάς του, και κατ’ επέκταση αποτελεί θεμελιώδη διάσταση της φιλίας μας. Γι αυτό κάθε φορά που ερμηνεύει ή διδάσκει ξέρει πως είμαι μαζί του. Πέρα από τις ατομικές πιανιστικές και φιλολογικές ερμηνείες του καθενός μας, ένας κοινός χώρος όπου ανθοφορεί η σύμπνοια μας είναι οι αυτοσχέδιες «Σουμπερτιάδες» — οι απολαυστικές πολύωρες συντροφιές που κάνουμε σε διάφορα σπίτια κοντά σε κάποιο πιάνο όπου, μέσα από εκκωφαντικούς ανταγωνισμούς, προκύπτουν παιδεία και πειράματα.

Η φιλία μου με τον Παντελή γράφει και γράφεται καθημερινά, κι έτσι διακυβεύεται. Δεν συνιστά ταυτότητα ούτε ετερότητα αλλά μια ανελισσόμενη φούγκα για δύο φωνές (όπως περιέγραψα στο τεύχος 49 του Μαρτίου 2014 του Athens Review of Books). Συνάδουμε ο ένας προς τον άλλο και συνοδοιπορούμε στις δενδροστοιχίες της απόλυτης και υπερούσιας φιλίας που επιδίωξαν οι ήρωες του Σίλλερ, οι στίχοι του Χαίλντερλιν, οι επιστολές του Σλέγκελ, οι πίνακες του Φρήντριχ, τα πεζά του Χόφμαν, τα πιανιστικά του Σούμαν, οι στοχασμοί του Νίτσε – περιδιαβάζουμε την Αυστρία του Μάλερ και του Κλιμτ, τη Γερμανία του Ρίλκε και του Τόμας Μαν.

Με τον «έτερο εαυτό» μου μας συνδέει η κοινή βούληση να κάνουμε ο ένας τον άλλο ανώτερο και απώτερο. Είμαστε αλληλέγγυοι με σθένος, όχι συμπόνοια. Συν-γράφω ένα μπλογκ χάρις στον Παντελή Πολυχρονίδη επειδή είμαστε χαρισμένοι ο ένας στον άλλο και στην Προσωκρατική παρετυμολογία του ονόματός του: το παν ως μέλος και ως τέλος, το μέλος ως μέλημα και ως επιμέλεια εαυτού καθώς και του φίλου.

* Ο Βασίλης Λαμπρόπουλος διδάσκει εδώ και 35 χρόνια στην Αμερική ως πανεπιστημιακός Καθηγητής Νεοελληνικών Σπουδών. Κατέχει την Έδρα Κ. Π. Καβάφη στα Τμήματα Κλασικής και Συγκριτικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν.

April 4, 2015

Advertisements
Quote | This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.