On not Talking to a Close Friend (3)

Like most sentimental popular music, Greek love songs enact affection and attachment. But for/to whom? That is often unclear as it all depends on the listener’s affliction and attunement.  The destination of the song, which to everybody singing it is destiny, may be a mother, a lover, or an other(-self). Desire for the mother has been tacitly embraced as the natural norm of all emotional relations. Erotic love has been experienced dramatically as self-recognition:  “We look at each other and love ourselves” (Adam Gopnik).

Friendship, however, remains elusive.  Ιt is rarely thematized in lyrics yet to Greeks a friend is a person with whom they share and sing songs. Therefore passionate friends can always turn almost any song, whether implicitly about a mother or explicitly about a lover, into an intimate reflection on their unique friendship. For example, to me this song, which my “other self,” Pantelis Polychronidis loves to play & sing, presents him crashing a crazy truck with broken brakes into our friendship:

September 8, 2014

Σαν τρελό φορτηγό” (1989)

Στίχοι:   Γιάννης Πάριος, μουσική:   Μάριος Τόκας

Το φως θα σβήσω
θα γείρω στο κρεβάτι
δε θα κλείσω μάτι
θα σε θυμηθώ.
Το φως θα σβήσω
κι απόψε από γινάτι
δε θα πάρω χάπι
δε θα κοιμηθώ.

Θα σε θυμηθώ
όπως θέλω εγώ
με τα μάτια κλαμένα, με τα μάτια κλαμένα
μόνο για μένα.
Θα σε θυμηθώ
σαν τρελό φορτηγό
με τα φρένα σπασμένα, με τα φρένα σπασμένα
να πέφτεις σε μένα.
Θα σε θυμηθώ.

Το φως θα σβήσω
και στου μυαλού το χάρτη
σαν τον υπνοβάτη
θα σ’ ακολουθώ.
Το φως θα σβήσω
και σ’ ένα πλοίο αντάρτη
γλάρο σε κατάρτι
θα σε θυμηθώ.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.