Letters to a young pianist

My conversations with my best friends never stop. When we are not together, I often find myself engaged in imaginary discussions with them that involve my latest thoughts as well as many of our past discussions. I hear in my mind their questions and anticipate their arguments. This contrapuntal thinking helps sustain our friendship as part of my daily life.

One such exercise is the thoughts I often write down as part of my imaginary conversations with pianist Pantelis Polychronidis, my “other self.” They are not messages to him but reflections on shared interests that extend past live conversations or anticipate future ones. They are written articulations of his persistent presence in my mind, sounding like the affirmative cantus firmus that defies the despair of physical absence in this two-piano version of a popular song (translation below the lyrics).

“Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ” (2003)

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω
τραγούδι άγνωστο κι αγέννητη σιωπή
Πίσω απ’τα μάτια, πίσω απ’ της ζωής το βέλο
κρύβεσαι σαν βροχή που στέγνωσε, το ξέρω
νεροποντή που περιμένω μια ζωή
Γιατί δεν έρχεσαι

Μια καταιγίδα θέλω να ‘ρθει να ουρλιάξει
όσα δεν είπαμε από φόβο ή ντροπή
στα σωθικά μας και στα μάτια μας να ψάξει
κάθε μας λέξη μυστική να την πετάξει
μέχρι τον ήλιο ν’ ανεβεί και να τον κάψει
Γιατί δεν έρχεσαι
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν νυχτώνει
όταν κρατιέμαι σαν χερούλι απ’ το ποτό
απ’ το ποτό της φαντασίας μου που με λιώνει
κάθε γουλιά του καίει σαν πάγος και σα χιόνι
κι ανατινάζει του μυαλου μου το βυθό
Γιατί δεν έρχεσαι

Μια καταιγίδα θέλω να ‘ρθει να μας πνίξει
σ’ ένα τραγούδι που δεν έγραψε κανείς
Ο,τι δεν γίναμε ποτέ να μην το δείξει
Να ‘ναι γιορτή, την αγκαλιά της να ανοίξει
στην ανημπόρια της χαμένης μας ζωής
Γιατί δεν έρχεσαι
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω

Απ’ της ψυχής μου το ιερό
ως της ζωής μου το μπουρδέλο
χτίσε μια γέφυρα να πάω και να ‘ρθω
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ, ποτέ όταν σε θέλω
κλείσε τα μάτια μου και έλα να σε δω
Γιατί δεν έρχεσαι
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω

“Why don’t you ever come”

Why don’t you ever come, when I want you
Unknown song and unborn silence.
Behind the eyes, behind life’s veil
You’re hiding like rain that dried, I know.
Downpour that I’m waiting my whole life
Why aren’t you coming

I want a storm to come and scream
Whatever we didn’t say because of fear or shame
To search inside us and in our eyes
To throw out every secret word of us
To rise up to the sun and burn it
Why don’t you come
Why don’t you ever come
Why don’t you ever come when I want you

Why don’t you ever come when it gets dark
When I’m holding like a handle from drinking
From the drink of my imagination that melts me
Every sip of it burns like ice and like snow
And blows up the deepest of my mind
Why aren’t you coming

I want a storm to come and drown us
In a song that nobody wrote
Not to show what we didn’t become
To be a celebration, to open its bosom
To the helplessness of our lost life
Why don’t you come
Why don’t you ever come
Why don’t you ever come when I want you

From my soul’s sanctuary
To my life’s brothel
Build a bridge for me to go and come back
Why don’t you ever come, never when I want you
Close my eyes and come so that I may see you
Why don’t you come
Why don’t you ever come
Why don’t you ever come when I want you

September 20, 2014

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.