Author Archives: Vassilis Lambropoulos

H εικονομαχική χειραγώγηση της πεζογραφίας

Η κριτική μου για το μυθιστόρημα του Μισέλ Φάις Όπως ποτέ  (2019), “του οποίου ο εμμανής ομιλητής φιλοδοξεί να γίνει συγγραφέας αλλά δεν ξέρει αν μπορεί να το επιτύχει, αφού λειτουργεί υπό την επιτήρηση της 2ης βιβλικής εντολής. Πώς να γίνει … Continue reading

Posted in Culture, Greek Literature

H φιλία ως μελέτη βίου

“Για τον Μάνο Ελευθερίου, σε ένα κόσμο άδικο και μια ζωή δίκοπη οι φίλοι είναι το κόμμα, η πατρίδα, η εκκλησία και ο τεκές όπου η συντροφική μελαγχολική αριστερά ασκεί τη δική της αντοχή και αρετή.” 30 Απριλίου 2019

Posted in Uncategorized

The presence of the friend

Close friends who practice together the exercises of friendship-as-ethic                             mold each other into their Aristotelian “other self” under a bright sun like Vienna’s. In addition to … Continue reading

Posted in Attunement, Collaboration, Friends, Piano

“Παίζουμε ένα ποίημα;”/5: Βάγια Κάλφα: «Δεν είμαι χρήσιμη στο έθνος μου» (έθνος και φύλο)

Εδώ θέτω ένα φεμινιστικό ζήτημα:  “Παρ’ όλο που υπάρχουν πολλές γυναίκες κριτικοί με προσωπικές φεμινιστικές αρχές και τάσεις, εξακολουθεί να λείπει μια Νεοελληνική κριτική και φιλολογία που να είναι ρητά, συστηματικά και ενήμερα φεμινιστική.” 10 Μαρτίου 2019

Posted in Greek Literature, Greek Poetry | Tagged

Listening to music as a skill

What if listening to music is a skill, like playing it?  For example, listening to these pieces for ruined pianos arguably requires a skill. In her book Intelligent Virtue (2012), philosopher Julia Annas, an authority in Greek ethics, draws on “the … Continue reading

Posted in Classical Music, Listening, Piano

Mahler’s melancholic marches

While attending recently a performance of Mahler’s 6th, and comparing the driving march that launches the opening Allegro energico to the heroic march launching the Finale (here 51:10), I started going through the composer’s symphonies until I suddenly realized that this genre appears … Continue reading

Posted in Classical Music, Culture, Melancholy | Tagged

“Παίζουμε ένα ποίημα;”/4: Μάριος Χατζηπροκοπίου: “Των γυναικών του Κωνσταντή” (πουστιά και ποίηση)

Εδώ συζητώ έναν “πούστικο θρήνο” που δείχνει ότι “η ταυτότητα φύλου είναι θέμα όχι σταθερής ουσίας  αλλά επιτελεστικής διαδικασίας.  Πουστιά, καθώς και ποίηση, είναι ζήτημα περφόρμανς.”   Below (first 32′) is an English-language lecture-performance at Brunel University in London by Dr. … Continue reading

Posted in Greek Poetry, Greeks, Hellenism, Melancholy, The Arts | Tagged ,