Category Archives: Melancholy

“Παίζουμε ένα ποίημα;”/11: Αλέκος Λούντζης: “Εξάγγελος” (η τραγική γνώση)

“Ποιός θα τολμήσει να ξεστομίσει την αλήθεια του χρησμού, να καταγγείλει την γραφικότητα της αιμομιξίας, αναρωτιέται αυτό το χορικό της τραγωδίας της μετα-νεωτερικής Ελλάδας των μετα-προγονικών Ελλήνων οι οποίοι ήρθαν ‘αργά στην εποχή’ τους αλλά δεν έχουν τη δύναμη να … Continue reading

Posted in Crisis, Disengagement, Greek Poetry, Melancholy, Resistance | Tagged , , ,

“Παίζουμε ένα ποίημα;”/9: Θάνος Γώγος: Ντακάρ VI (μετά την ήττα)

Ποιητικές και φιλοσοφικές σκέψεις μετά την επαναστατική ήττα:  “Αν η επανάσταση οδηγεί παράδοξα στην συνταγματική αποκατάσταση της τάξης, τότε χρειάζεται μια πολιτική δράση που δεν ανατρέπει αλλά αδρανοποιεί, μια αποσυντάσσουσα δύναμη που απενεργοποιεί τον κυβερνητικό μηχανισμό”. 16 Αυγούστου 2019  

Posted in Disengagement, Greek Poetry, Melancholy, Revolution | Tagged

On Jewish melancholy

In this blog I have been focusing on melancholic dispositions in three areas:  melancholy over the loss of a friend (ethics), melancholy over the loss of the revolution (politics), and melancholy over the loss of art (aesthetics).  At the same … Continue reading

Posted in Culture, Literature, Melancholy | Tagged ,

“Η αριστερή αποποίηση της εξουσίας και της νομοτέλειας”

To αριστερό πρόταγμα στη μεταπολεμική Ελλάδα διακατέχεται από μιά υπόρρητη στάση που αποκαλώ “αποποίηση”, μια κάθετη αρνητικότητα απέναντι σε κάθε απελευθερωτική επαγγελία και συμβόλαιο με την ιστορία.  Η αποποίηση διακατέχει εκείνους που έπαψαν να περιμένουν την επανάσταση ή όποια άλλη … Continue reading

Posted in Crisis, Culture, Disengagement, Friends, Greek, Greek Poetry, Left, Melancholy, Revolt, Revolution, The Arts

Mahler’s melancholic marches

While attending recently a performance of Mahler’s 6th, and comparing the driving march that launches the opening Allegro energico to the heroic march launching the Finale (here 51:10), I started going through the composer’s symphonies until I suddenly realized that this genre appears … Continue reading

Posted in Classical Music, Culture, Melancholy | Tagged

“Παίζουμε ένα ποίημα;”/4: Μάριος Χατζηπροκοπίου: “Των γυναικών του Κωνσταντή” (πουστιά και ποίηση)

Εδώ συζητώ έναν “πούστικο θρήνο” που δείχνει ότι “η ταυτότητα φύλου είναι θέμα όχι σταθερής ουσίας  αλλά επιτελεστικής διαδικασίας.  Πουστιά, καθώς και ποίηση, είναι ζήτημα περφόρμανς.”   Below (first 32′) is an English-language lecture-performance at Brunel University in London by Dr. … Continue reading

Posted in Greek Poetry, Greeks, Hellenism, Melancholy, The Arts | Tagged ,

Werther’s lyric performance of a bardic self

The devastating aria “Pourquoi me réveiller?” in Massenet’s drame lyrique Werther (1892) portrays a poet (Werther) singing the poem of a poet (Ossian) singing (in a contest of poets). But things are even more complicated.  “Within the opera and without, the poem is … Continue reading

Posted in Classical Music, Literature, Melancholy | Tagged , ,